كي اريك دركسلر 

كي اريك دركسلر در 25 آوريل 1955 در اوکلند ايالت كاليفرنياي ايالات متحده آمريکا به دنيا آمد. پدرش آلن‌باري دركسلر يك مدير مشاور بود و مادرش هازل ادناگاسمن يك آئويدلوژيست (Oudiologist) و يك متخصص در رشته آسيب‌شناسي بود . وي در پژوهشگاه فناوري ماساچوست (MIT) مشغول به تحصيل شد و ليسانسش را در رشته علوم در سال 1977 و فوق ليسانسش را در رشته مهندسي در سال 1979 به پايان رسانيد. سپس دكترايش را با نظارت ماروين مينسكي (marvin Minsky) در همان پژوهشگاه آغاز نمود و درنهايت در سال 1991 موفق به اخذ دكترا در رشته فناوري نانومولكولي شد. وي در 18 جولاي سال 1981 با كريستين لوئيس پترسون كه يك مهندس فارغ‌التحصيل از MIT بود ازدواج كرد.
او مشهورترين شخصيتي است كه در زمينه شناساندن پتانسيل‌هاي فناوري نانو مولكولي به عموم جامعه كارهاي اساسي انجام داده است.
دركسلر به شدت تحت تأثير ايده "محدوديت‌هاي رشد" بود كه در ابتداي دهه ی‌ 70 مطرح شد. عكس‌العمل او در اولين سال تحصيلش در MIT به اين قضيه چنين بود كه به دنبال كسي بگردد كه بر روي منابع فضايي [منابع خارج از كره زمين] كار كرده باشد. در نهايت او دكتر گراندكي انيل (K.ONILL Geracd) را در پرينستون پيدا كرد. وي فيزيكداني مشهور بود كه بر روي شتاب دهنده‌هاي ذرات، بسيار تبحر داشت و كارهاي برجسته‌اي در زمينه ايده "مهاجرت به فضا" انجام داده بود.
دركسلر در كنار كارهايي كه تابستان‌ها در ساختمان اُ‌نيل بر روي نمونه‌هاي آزمايشگاهي انتقال جرم انجام مي‌داد، مقاله‌هايي نيز براي سه دوره كنفرانس "توليدات فضايي" (كه براي اولين بار در پرينستون تشكيل مي‌شد) تهيه كرد. وي همچنين در سال 1977 و 1979 مقالاتي با همكاري كيت هنسون (keith Henson) منتشر كرد و اختراعاتي (patents) در هر دو زمينه توليد فاز بخار و تشعشع كننده‌هاي و گرم كننده‌ها يا خنك كننده‌هاي فضايي به ثبت رسانيد.
در سال 1975 و 1976 در كسلر وارد مطالعات تابستاني ناسا شد. او توانست ورقه نازك فلزي كه تنها چند 10 اتم ضخامت داشت را توليد كند و از آن به عنوان ايده‌اي براي ساخت بادبان‌هاي قايق‌هاي خورشيدي با بازده بالا استفاده كند.
وي همچنين در زمينه سياست فضايي نيز فعاليت مي‌كرد در سال 1980 به انجمن L5 كمك كرده تا در انعقاد "معاهده ماه" پيروز شوند.
در اواخر دهه ی 70 او ايده‌هاي مربوط به فناوري نانو مولكولي را بسط داد و سرانجام توانست به موضوع مورد بحث در سخنراني معروف ريچاردفاينمن جامه‌عمل بپوشاند . دركسلر از زماني كه در MIT مشغول گذرانيدن فوق ليسانس بود، به پيش‌بيني در زمينه آينده فناوري بسيار علاقه نشان مي‌داد. او همچون ساير كساني كه دنياي مدرن آينده را پيش‌بيني مي‌كنند، همواره سعي در ايجاد تصاويري باورنكردني از فناوري هاي مدرن داشت.
در سال 1986 وي كتاب موتورهاي آفرينش را منتشر ساخت اين اولين كتابي بودكه طرحي از پتانسيل‌هاي فناوري نانو مولكولي را ارائه مي‌داد.
او اولين كسي بود كه دكترايش را در زمينه فناوري نانو مولكولي دريافت نمود او پس تصحيحاتي بر روي رساله دكترانيش آن را با نام "نانوسيستم‌ها محاسبات و ساخت ماشين‌هاي مولكولي" در سال 1992 منتشر كرد. انتشار اين كتاب توانست جايزه AAP را به عنوان بهترين كتاب در زمينة علوم كامپيوتر در همان سال براي وي به ارمغان بياورد. دركسلر و كريستين پترسون در سال 1986 پژوهشگاه فورسايت (Forsight Institue) را به منظور پيشرفت علوم و مهندسي توليدات مولكولي پايه‌گذاري كردند.

کتاب موتورهای آفرینش

یه قسمت دیگه هم واسه تصاویر گذاشتم تا همش مطلب و نوشته نباشه (که اکثراْ در مورد نانو میذارم)

واسه نانو ذرات گفتیم که  رايج ترين آنها نانوذرات نيمه رسانا  ، نانوذرات سراميكي  ،پليمري و فلزي هستند.

نانوذرات نيمه رسانا(نقاط كوانتمي)

نقطه كوانتومي يك ناحيه از بلور نيمه رسانا است كه الكترونها، حفرها يا هر دو آنها (كه اگزيستون ناميده مي شوند) را درسه بعد در برمي گيرد. اين ناحيه از چندنانومتر تا چندصدنانومتر را شامل مي شود.

در نقاط كوانتومي الكترونها درست مثل وضعيت يك اتم تراز هاي مختلف انرژي را اشغال مي كنند، به همين علت به آنها لفظ اتمهاي مصنوعي نيز اطلاق مي شود. در مقايسه با سيم كوانتمي كه در یک بعد و لايه هاي كوانتومي كه در دو بعد نانو هستنند نقاط كوانتومي نانوساختارهاي سه بعدي هستند.

اين تركيبات به دليل بازده كوانتومي بالا در زمينه هاي اپتيكي كاربرد زيادي دارند.

سه روش عمده براي ساخت نقاط كوانتومي وجود دارد، يكي از روشها شامل رشد نقاط كوانتومي در ظرف واكنش است. در دو روش ديگر، نقاط كوانتومي را در روي سطح يك بلور نيمه هادي يا در نزديك آن پديد مي آوردند. در روش دوم از فرآيند ليتوگرافي براي خلق يك نانوساختار دوبعدي (ساختاري كه در دو بعد نانو باشد) استفاده مي شود، سپس براي جداسازي نقاط كوانتومي روي نانوساختارهاي مذكور حكاكي صورت مي گيرد.

در روش سوم، با رسوبدهي يك ماده نيمه رساناي داراي ثابت شبكه بزرگتر (ثابت شبكه معرف فواصل اتمها در يك ساختار بلورين منظم است) روي يك نيمه هادي با ثابت شبكه كوچكتر (روش موسوم به رشد همبافته تحت كرنش) نقاط « خودآراشده » رشد داده مي شوند.   

نقاط كوانتومي نيمه هادي با تحريك الكتريكي يا تابش طول موج هاي مختلف فلورسانس مي كنند. اين ذرات همچنين مي توانند بر حسب ولتاژ اعمال شده، به انعكاس، انكسار يا جذب نور بپردازند. اين ويژگي باعث شده است كه اين تركيبات در مواد فتوكروميك و الكتروكروميك (موادي كه به ترتيب بر اثر اعمال نور يا الكتريسيته تغيير رنگ مي دهند) و پيل هاي خورشيدي كاربرد داشته باشند.

علاوه بر اين، از اسپين يك الكترون در يك نقطه كوانتومي مي توان براي نمايش يك بيت كوانتومي- يا كيوبيت در يك رايانه كوانتومي استفاده كرد.

كاربردهاي بالقوه براي نقاط كوانتومي عبارتند از:

- ليزرهاي داراي طول موج هاي بسيار دقيق

- كامپيوترهاي كوانتومي

- نشانگرهاي زيستي

 نانوذرات سراميكي

رايج ترين نانوذرات، نانوذرات سراميكي هستند كه به سراميك هاي اكسيد فلزي، نظير اكسيد هاي تيتانيوم، روي، آلومينيوم و آهن و نانوذرات سيليكاتي (سيليكات ها يا اكسيد هاي سيليكون نيز سراميك هستند)كه عموماً به شكل ذرات نانومقياسي خاك رس هستند، تقسيم مي شوند. نانوذرات اكسيد فلزي داراي اندازه ی يكساني در هر سه بعد، از دو يا سه نانومتر تا 100 نانومتر هستند و به وسيله ی  نيروهاي الكترواستاتيك به يكديگر چسبيده و به شكل پودر بسيار ريزي رسوب مي كنند. نانوذرات سراميكي از روشهاي سنتز شيميايي و فرآيندهاي حالت جامد بدست مي آيند.نانوذرات سيليكاتي ذراتي با ضخامت تقريباً يك نانومتر و پهناي 100 تا 1000 نانومتر هستند. معمول ترين نوع نانوذرات سيليكاتي مونت موريلونيت يا آلومينو سيليكات لايه اي مي باشند. اين نوع نانوذرات با پليمريزاسيون يا به وسيله ی آميزش ذوبي (اختلاط با يك پلاستيك مذاب) با پليمرها تركيب شوند و خواص جالب توجهي را حاصل مي آورند.

وقتي اندازه ی نانوذرات كاهش مي يابد، نسبت سطح مؤثر به حجم ذرات افزايش يافته، اثرات سطحي برتري يافته و خاصيت كاتاليستي افزايش مي يابد. به همين دليل نانوذرات به عنوان كاتاليزور در زمينه هايي نظير باتري ها، پيل هاي سوختي و انواع فرآيند هاي صنعتي كاربرد دارند. بيشتر بودن سهم اتم ها در سطح نانوذرات نيز خواص فيزيكي آنها را تغيير مي دهد، مثلا سراميك هايي كه به طور عادي شكننده اند، نرم تر مي شوند . سرانجام اين كه افزايش سطح مؤثر حلاليت را افزايش مي دهد.

اصلاح شيميايي سطح نانوذرات تاثير زيادي در كارايي و كاربرد آنها دارد. ايجاد خواص آبدوستي و آبگريزي جزء روش هاي اصلاح شيميايي نانوذرات محسوب مي شوند. نانوذرات سيليكاتي براي بدست آوردن خاصيت آب گريزي بيشتر، بايد به صورت شيميايي اصلاح شوند، مثلاً مي توان با استفاده از يونهاي آمونيوم يا مولكول هاي بزرگتري نظير سيلسزكيوكسان هاي اليگومريك چند وجهي( POSS)كه هم براي روكشدهي نانوذرات سيليكاتي و هم به عنوان پركننده مناسب هستند، اين اصلاح شيميايي را انجام داد.

نانوكامپوزيتهاي نانوذره اي سراميكي

در نانو كامپوزيت نانوذره اي سراميكي نانوذرات سراميكي داخل يك شبكه پليمري توزيع شده اند . استفاده از نانوذرات در مواد كامپوزيتي مي تواند استحكام مقاومت شيميايي و حرارتي آنها را افزايش و وزن آنها را كاهش دهد، و خصوصيات جديدي نظير هدايت الكتريكي را به آنها بيافزايد و فعل و انفعال آنها با نور يا ديگر تشعشعات را تغيير دهد . يكي از خواص نانوكامپوزيت هاي نانوذره اي سراميكي در صنعت بسته بندي، كاهش نفوذپذيري گازها است . اين خاصيت ناشي از شكل دانهه اي نانوذرات است كه مولكول ها را وادار به جابجايي در طول و پيچ و خم هاي ماده مي نمايند. پركننده هاي سيليكاتي نيز مي توانند خاصيت يك پليمر را از سخت شدن يك بعدي به دو بعد تغيير دهند.

هنگامي كه نانوذرات سيليكاتي(خاك رس) به عنوان پركننده در پلاستيك ها مورد استفاده قرار مي گيرند، با پراكنده سازي تنش ها استحكام فوق العاده اي را به وجود مي آورند. همچنين آب رفتگي ، تاب برداشتگي  (در كامپوزيت هايي كه ضريب انبساط حرارتي كمتري دارند) و نفوذپذيري گازها كاهش مي يابد، مقاومت در برابر آتش و مواد شيميايي افزايش يافته، بازيافت اين مواد نيز آسانتر مي شود. پركننده هاي خاك رس با مقدار پركننده كمتري نسبت به پركننده هاي معمولي، استحكام را افزايش مي دهد. مثلاً با افزايش 5درصد از پركننده هاي نانورس به كامپوزيتها همان نتيجه اي حاصل مي شود كه با افزايش 20 درصد از پركننده هايي همچون الياف شيشه اي بدست مي آيد. همچنين ميزان پركننده را مي توان بدون تغيير در خاصيت چكش خواري محصول به 10 درصد افزايش داد، كه اين امر با پركننده هاي متعارف ممكن نيست.

نانوذرات فلزي با استفاده از روشهاي چگالش بخار و سيم انفجاري توليد مي شوند. اين نانوذرات ميتوانند بدون اينكه ذوب شوند (تحت نام پخت  ) در دماهاي پائين تر از دماي ذوب فلز، در يك جامد آميخته شوند، اين كار منجر به سهل تر شدن فرآيند توليد روكش ها و بهبود كيفيت آنها، خصوصاً در كاربردهاي الكترونيكي نظير خازن ها مي گردد. همچنين نانوذرات فلزي، در دماي كمتر از دماي ذرات فلزي بزرگتر غير نانومقياسي خود به سطوح و مواد توده اي تبديل مي شوند و هزينه ی ساخت را كاهش مي دهند.

نانوكامپوزيتهاي نانوذره اي فلزي از آميخته شدن نانوذرات فلزي با پليمرها بدست مي آيند. اين نانوكامپوزيت ها ، به دليل ممانعت خوبي كه در مقابل تداخل الكترومغناطيسي به وجود مي آورند، مي توانند در رايانه و تجهيزات الكترونيكي به كار روند. نانوكامپوزيتهاي نانوذره اي فلزي قابليت هاي ويژه اي در هدايت گرمايي و الكتريكي دارند كه كارايي آن ها را افزايش مي دهد.

آئروژل ها دسته اي از مواد با سطوح ويژه خيلي بالا و دانسيته بسيار كم (گاهي فقط چهار برابر سنگين تر از هوا) هستند.

اين تركيبات از طريق فرآيندهاي سل ژل ساخته مي شوند. هنگامي كه سل (محلول) در يك قالب ريخته شود، ژلي مرطوب شكل مي گيرد. با خشك كردن و فرآورش حرارتي ، ژل حاصله به ذرات شيشه اي يا سراميكي متراكم تبديل مي شود. اگر در شرايط فوق بحراني مايع موجود در ژل مرطوب خارج شود، آئروژل بدست مي آيد.

استفاده از آئروژل ها به عنوان غشا در فرآيندهاي جداسازي و فيلتراسيون تحت بررسي است . همچنين آئروژل ها در فضا پيماها براي به جمع آوري غبار بين ستاره اي بكار مي روند. اين تركيبات براي استفاده در شيشه هاي دوجداره به عنوان لايه پركن به جاي هوا مورد آزمايش قرار گرفته اند.

نانوروكش ها، سطوحي تك لايه يا چند لايه با ضخامت 1 تا 100 نانومتر هستند . روكش هاي مبتني بر نانوذرات خواص مختلفي را از خود بروز مي دهند. استحكام و مقاومت سايشي جزء خواصي هستند كه بيشترين مزيت را در نانوروكش ها داشته و شفافيت نيز در مورد آنها حائز اهميت است . خصوصا در حالتي كه افزايش سختي بدون كدر شدن سطح نياز باشد. استفاده از روكش ها روي سطوح سراميكي ، باعث ضدخش شدن و تميز شدن راحت تر سطوح مذكور مي گردد. همچنين مي توان از نانوروكش هاي سخت و ضد خش براي روكش دهي شيشه هاي عينك استفاده كرد . نوعي از پيل هاي خورشيدي عرضه شده اند كه به منظور افزايش استحكام شان از نانوذرات ساخته شده اند. روكش هاي پاشش حرارتي مبتني بر نانوذرات اكسيد فلزي در تعمير بخش هاي فلزي فرسوده يا خورده شده مورد استفاده قرار مي گيرند . امروزه نانوذرات فلزي در صنعت الكترونيك براي پوشاندن سطوح خازن ها نيز استفاده مي شوند. نانوروكش اكسيدتيتانيوم نانوبلوري ، امكان توليد پنجره هاي فتوكروميك (تغيير رنگ در اثر نور ) يا الكتروكروميك (تغيير رنگ در اثر اعمال پتانسيل الكتريكي) ارزان قيمت را بوجود مي آورد. همچنين مي توان سطوحي را روي پنجره ها به وجود آورد كه با كمترين بارش اتفاقي باران خود به خود پاكيزه شوند . روكش ها مي توانند ضد الكتريسيته ساكن، ضد مه و ضدبازتاب باشند و در عين حال كه اجازه عبور نور مرئي را مي دهند، مانع عبور طول موج هاي كوچك نور نظير اشعه ماوراء بنفش شوند. تعدادي از روكش هاي سراميكي حاوي نانوذرات يك نوع كامپوزيت را به وجود آورده اند كه به خاطر خواصي چون مقاومت سايشي و شيميايي و عايق حرارتي كاربردهاي زيادي دارند . به طور مشابه رو كش هاي مبتني بر سولفيد موليبدن كه حاوي نانوخوشه ها هستند مقاومت بيشتري را در برابر اصطكاك ، سايش و خوردگي شيميايي حاصل از اصطكاك تحت شرايط مرطوب نشان داده اند . روش هاي سل ژل و خودآرايي، نيز براي توليد روكش ها كاربرد دارند كه براي آينده بسيار نويدبخش هستند.

روكش ها به طور اجتناب ناپذيري كاربردهايي همچون حفاظت وسايل الكترونيكي سفينه هاي فضايي در برابر تشعشع و حفاظت حرارتي براي ورود مجدد به جو را خواهند داشت.

روكش هاي سراميكي نانوذره اي ، موجب پايداري حرارتي و مقاومت فرسايشي در قطعات موتور مي شوند.

روكش هاي حاوي نانوذرات فلزي كه كاربردهاي مشخصي در كامپيوترها و تجهيزات الكترونيكي دارند، در مقابل تداخل الكترومغناطيسي ممانعت خوبي نشان مي دهند.

با روكش دهي نانوذرات ساختارهايي بوجود مي آيند كه نانوپوسته ناميده مي شوند. با حل كردن يا تجزيه نانوذره كره هاي توخالي بوجود مي آيند كه در رسانش دارو و معالجه بيماريها، كاربرد دارند . ساختار شيميايي نانوپوسته ها مي تواند آلي يا معدني باشد.

در ادامه ی مواد نانو ساختار به بررسی نانو ذرات می پردازیم (می خوام در مورد اون ۱۳ تا عنوانی که تو قسمت نانو ساختار لیست کرده بودم یه توضیح مختصر  اینجا بذارم تا با همش یکم آشنا بشنین بعد هر کدومو خواستین برین دنبالش )

يك نانوذره، ذره اي است كه ابعاد آن در حدود 1 تا 100 نانومتر باشد . نانوذرات علاوه بر نوع فلزي، عايقها و نيمه هادي ها، نانوذرات تركيبي، نظير ساختارها ي هسته لايه را نيز شامل مي شود . نانوذرات در اندازه هاي پايين نانوخوشه به حساب مي آيند. همچنين نانوكره ها، نانوميله ها، و نانوفنجان ها تنها اشكالي از نانو ذرات در نظر گرفته مي شوند.

نانوبلور ها و نقاط كوانتومي نيمه هادي زيرمجموعه ی نانوذرات هستند . چنين نانوذراتي در زمينه هاي مختلف الكترونيكي و الكتريكي و بيودارويي به عنوان حامل دارو و عوامل تصويربرداري كاربرد دارند.

تعيين مشخصات نانوذرات براي كنترل سنتز، خواص و كاربرد آنها ضروري است. مشخصات اين تركيبات با استفاده از روش هاي گوناگوني نظير آناليز ميكروسكوپ الكتروني، AFM ،طيف سنجي فوتوالكتروني ،  X-ray و FT-IR سنجيده مي شود.

نانوذرات زمينه هاي كاربردي زيادي دارند كه مهم ترين آنها عبارتند از:

۱-مواد كامپوزيت

۲- كامپوزيت هاي ساختاري

۳- كاتاليزور

۴- بسته بندي

۵- روكش ها

۶- افزودني هاي سوخت و مواد منفجره

۷- ساينده ها

8- باتري ها و پيل هاي سوختي

9- روان كننده ها

10 - پزشكي و داروسازي

11 - دارو رساني

12 - محافظت كننده ها

13 - آناليز زيستي و تشخيص پزشكي

14 - لوازم آرايشي

براي توليد نانوذرات روشهاي بسيار متنوعي وجود دارد. اين روش ها اساساً به سه دسته تقسيم مي شوند:

چگالش از يك بخار ، سنتز شيميايي و فرآيندهاي حالت جامد نظير آسياب كردن.

روش چگالش از بخار كه شامل تبخير فلز جامد سپس چگالش سريع آن براي تشكيل خوشه هاي نانومتري است كه به صورت پودر ته نشين مي شوند. روش تبخير در خلاء بر روي مايعات روان( VERL) و روش سيم انفجاري جزء روش هاي چگالش از بخار محسوب مي شوند.

روش سنتز شيميايي شامل رشد نانوذرات در محيط مايع حاوي انواع واكنشگرها است . روش سل ژل نمونه ی چنين روشي است، در روش هاي شيميايي اندازه ی نهايي ذره را مي توان با توقف فرآيند هنگامي كه اندازه ی مطلوب به دست آمد يا با انتخاب مواد شيميايي تشكيل دهنده ذرات پايدار و توقف رشد در يك اندازه ی خاص كنترل نمود.

از روش فرايندهاي جامد (آسياب يا پودر كردن) مي توان براي ايجاد نانوذرات استفاده نمود. از اين روش مي توان براي توليد نانوذرات از موادي استفاده نمود كه در دو روش قبلي به آساني توليد نمي شوند

همون طور كه تو پست قبلي گفتيم ، فاينمن در مقاله اي تحت عنوان «فضاي زيادي در سطوح پايين وجود دارد» ، علم نانو رو به جهان معرفي كرد . تو هر جايي كه تو نت كه موضوع فعاليتشون نانو باشه اين مقاله رو پيدا مي كنين و از جمله اطلاعات عمومي نانو محسوب ميشه .

در قسمت نظرات در مورد اين مقاله نظر بدين ، حتي ميتونيم اونايي كه علاقه به بحث دارن تو ياهو جمع شن و در اين مورد بحث كنيم . من منتظرم:

مقاله رو بصورت pdf گذاشتم

فضاي زيادي در سطوح پايين وجود دارد

بزرگان نانو:

كلا آدم تو هر زمينه اي كه وارد ميشه بايد با بزرگاي اون رشته آشنا باشه چون ما علاوه بر اطلاع از نيت اونا از وارد شدن به اين رشته مي تونيم خيلي استفاده كنيم و بعلاوه مي تونيم راه هايي كه اونا رو بزرگ كرده رو ياد بگيريم و همچنين از تجربياتشون استفاده كنيم و در نهايت به پاس خدماتي كه به رشته ي مورد علاقه ي ما كردن ، ازشون يه جورايي قدرداني كنيم:

در مورد نانو هم كم آدم بزرگ نداريم ، ولي به رسم احترام از ريچارد . پي . فاينمن شروع مي كنيم كسي كه اولين بار به مردم دنيا گفت مي تونيم از اون مقياس هاس پايين خيلي استفاده كنيم

اول يه خلاصه از زندگيشو مي خونيم بعد از كار هاي علميش حرف مي زنيم

دكتر ريچارد فيليپس فاينمن در 11 مي سال 1918 در منهتن نيويورك چشم به جهان گشود. فاينمن در طول سال‌هاي تحصيلش بر روي رياضيات و علوم بسيار مطالعه مي‌كرد زيرا پدرش مي‌خواست كه او يك معلم فيزيك شود. وي همچنين براي آزمايش در زمينه الكتريسيته يك آزمايشگاه در خانه‌اش برپا كرد. فاينمن از نمادهاي رياضياتي خودش براي توابع Sin، Cos، tanو( F(x استفاده مي‌كرد.

فاينمن در دبيرستان فار راك اوي (Far Rock away) به تحصيل پرداخت و در سال آخر دبيرستان برنده جايزه رياضي دانشگاه نيويورك شد. پس از اتمام دبيرستان او تمايل به ادامه تحصيل داشت اما به جز انستيتو تكنولوژي ماساچوست (MIT) بقيه دانشگاه‌ها به خاطر نمراتش و يهودي‌بودنش از پذيرش وي سرباز زدند. فاينمن در سال 1935 وارد MIT شد و در سال 1939 فارغ‌التحصيل ليسانس فيزيك گرديد. در سال 1942 وي پس از كاركردن بر روي ساخت بمب اتمي (1942-1941) دكتراي خود را از دانشگاه پرينستون دريافت نمود. او پس از دريافت مدرك دكترايش به لوس‌آلاموس (Los Alamos) رفت تا كار بر روي بمب اتمي را ادامه دهد. سپس فاينمن به رياست بخش تئوري منسوب شد. در سال 1945 فاينمن به عنوان استاد فيزيك تئوري در دانشگاه كرنل (Cornell) به فعاليت پرداخت. در بين سال‌هاي 1952 تا 1959 به عنوان استاد مهمان (Visiting Professor) درس فيزيك تئوري در انستيتو تكنولوژي كاليفرنيا (Caltech) به نام ريچارد چيس تولمن (Richard chase Tolman) مشغول به كار شد. بعد از آن سال تا زمان مرگش در سمت استاد فيزيك تئوري در آن دانشگاه مشغول کار بود.
جايزه آلبرت انيشتن از دانشگاه پرينستون به سال 1954، جايزه آلبرت انيشتن از كالج پزشكي و جايزه لورنس (Lawrence) در سال 1963 جوايزي بودكه ريچارد فاينمن موفق به اخذ آنها گرديد. وي در سال 1965 به خاطر توسعه‌دادن الكتروديناميك كوانتوم که تئوري اثر متقابل ذرات و اتم‌ها را در ميدان‌هاي تشعشعي بيان مي‌كند به شهرت رسيد. وي در قسمتي از كارهايش آنچه را كه امروزه به نام "دياگرام فاينمن" ناميده مي‌شود، ترسيم نمود. اين دياگرام نمودار مكان- زمان اثر متقابل ذرات را نشان مي‌دهد. به خاطر اين كار وي جايزه نوبل را درآن سال به همراه جي- اسكوينجر (J-Schwinger) و اس. آي. توموناجا (S.I. Tomonaga) اخذ كرد.
بعدها در طول زندگيش هنگامي كه به گروه تحقيق حادثه انفجار شاتل چنجر پيوست و دو كتاب خاطراتش را كه پرفروش‌ترين كتاب‌ها شدند، منتشر كرد به چهره برجسته‌اي تبديل شد.
پروفسور فاينمن عضو انجمن فيزيك آمريكا، انجمن آمريكايي علوم پيشرفته و آكادمي ملي علوم بود. او همچنين در سال 1965 به عنوان عضو خارجي انجمن سلطنتي انگلستان انتخاب شد.
در سال1959 ايشان مقاله‌اي را درباره قابليت‌هاي فناوري نانو در آينده منتشر ساخت. فاينمن درآن سال در يک مهماني شام كه توسط انجمن فيزيک آمريكا برگزار شده بود، سخنراني كرد و ايده فناوري نانو را براي عموم مردم آشكار ساخت.
عنوان سخنراني وي اين بود «فضاي زيادي در سطوح پايين وجود دارد» باوجود موقعيت‌هايي كه توسط بسياري تا آن زمان كسب‌شده بود، ريچارد. پي. فاينمن را به عنوان پايه گذار اين علم مي‌شناسند.
سخنراني او شامل اين مطلب بود كه مي‌توان تمام دايره‌المعارف بريتانيكا را بر روي يك سنجاق نگارش كرد. يعني ابعاد آن را به اندازه 25000/1 ابعاد واقعيش كوچك كرد. او همچنين از دوتايي‌كردن اتم‌ها براي كاهش ابعاد كامپيوترها سخن گفت (در آن زمان ابعاد كامپيوترها بسيار بزرگتر از ابعاد كنوني بودند اما او احتمال مي‌داد كه ابعاد آنها را بتوان حتي از ابعاد كامپيوترهاي كنوني نيز كوچكتر كرد) او همچنين در آن سخنراني توسعه بيشتر فناوري نانو را پيش‌بيني نمود. وي در پايان سخنرانيش 1000 دلار براي اختراع اولين الكتروموتوري كه ابعادش حداكثر 64/1اينچ مكعب باشد، پيشنهاد داد. جايزه‌اي كه براي اولين كسي كه بتواند ابعاد يك صفحه كتاب را به اندازه ابعاد اصليش كوچك كند، تعيين كرد. ابعاد اين صفحه كتاب مي‌بايست به اندازه‌اي باشد كه بتوان آن را به كمك يك ميكروسكوپ الكتروني خواند. اين ايده‌ها در سال‌هاي 1960 و 1985 تحقق يافتند و جايزه‌هاي آنها نيز پرداخت شد.
ريچارد فاينمن با گوند هوارد (Gwenth Howarth) ازدواج كرد كه ثمره اين ازدواج يك پسر به نام كارل ريچارد (Corl Richard) (متولد 22 آوريل 1961) و يك دختر به نام ميشل كاترين (Michell Cathrine) (متولد 13 آگوست سال 1968) بود. متأسفانه فاينمن در سال 1988 به خاطر سرطان شكم در مركز پزشكي لوس‌آنجلس درگذشت. ياد فاينمن همواره به خاطر گشودن دريچه‌اي نو در قلمرو علم فيزيك به سوي ما، در ذهن‌ها باقي مي‌ماند.